Vorige week ontving ik op mijn werk een e-mail, met daarin de vraag of ze mij mochten interviewen voor het blad van mijn afdeling. In iedere uitgave van het blad laten ze een hobby/sport van een collega zien.
En ik moet zeggen dat het altijd een erg leuk stuk is om te lezen.
Het interview zou dan bij mij gaan over het naaien.
Daarop ging ik aan het denken en twijfelen, aangezien ik er niet zo van houd om in de "spotlights" te staan.
Omdat ik niet snel (genoeg) reageerde op de email, werd ik een paar dagen later gebeld. En je raad het al.... ik heb ja gezegd.
Deze week inmiddels een interview gehad.
Een vriendelijke dame kwam gezellig met bij kletsen over mn hobby.
Heel relaxed, niets aan de hand.
Toen kwam 's avonds het ergste.
Een fotograaf kwam 's avonds bij mij thuis om foto's te nemen.
Wederom een heel vriendelijk persoon, maar zo poseren voor die foto's, is toch helemaal niet mijn ding.
Geduld bewaren, stil zitten, vriendelijk lachen...
Toen vertelde de fotograaf dat hij nog 1 foto wilde maken....
Voor de voorpagina van het blad!!!
het is nog niet zeker of deze foto ook echt gebruikt gaat worden, maar de mogelijkheid bestaat.
Pfff... dat moest even bezinken hoor.
Want een artikel in het blad is wel iets anders dan ook nog een foto op de voorkant van het blad!!
Het is nu afwachten... wanneer het blad thuis op de deurmat valt en wie er op de voorpagina staat ;)
Maar wie weet krijg ik hierdoor weer leuke verzoekjes van collega's om voor hen iets moois te maken.
Zoals de titel al zegt:
wordt vervolgd.....
